DEWIACJE
PIROMANIA I PODPALENIA
TORTURY
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
„Dewiacje.
Piromania.
Tortury.
Okaleczanie”.
Rozmowy o wczesnym reagowaniu
podczas Dni Kariery to super pomysł.
Akurat myślałem o tym, jak edukować dzieci.
To liczący się wkład ze strony FBI.
Jak mam im to przekazać, nie używając tych słów?
„Okaleczanie”.
Jeśli pan go użyje, jakieś dociekliwe dziecko,
Jenny Cromer lub Michael Stahl,
zapyta, co to znaczy.
- Mogę im wyjaśnić... - Wtedy...
niektórzy wrócą do domu
i będą mieli koszmary.
A jutro będą dzwonić słusznie zaniepokojeni rodzice.
- Oni też powinni o tym rozmawiać. - Zgoda.
Gdybym miał czas, by im to wytłumaczyć,
byłbym za.
Więc „tortury” odpadają.
Może „krzywdzenie”? „Krzywdzenie zwierząt”.
Może „dokuczanie zwierzętom”?
Piromania to też przesada?
- Dzieci nie wiedzą, co to. - „Podpalenia”?
- „Dewiacja”? - Nie znają tego słowa.
Nie domyślą się z kontekstu?
Jest zbyt ostre.
Musimy przygotować je do realiów świata, ale też chronić je przed nimi.
Mógłbym to nazwać...
„zaburzeniami”.
Proszę posłuchać.
Niech pan im pokaże odznakę. Będą zachwyceni.
Moim zadaniem w FBI jest badanie osób przejawiających zaburzenia.
Klasyfikując je,
pomagam policji ująć przestępców.
Ostatnio zadaję sobie pytanie,
czy można jakoś powstrzymać rozwijające się zaburzenia.
Możecie pomóc.
W waszym wieku widać pierwsze oznaki.
Statystycznie rzecz biorąc, w tej klasie
u jednego z was mogłyby pojawić się zaburzenia.
Powiedzmy, że kolega lubi bawić się ogniem.
I celowo podpala różne przedmioty: zabawki, śmieci.
Inna oznaka, że kolega ma zaburzenia,
to brak wyrzutów sumienia.
To znaczy, że po zrobieniu czegoś złego, nie żałuje tego.
- Słucham? - Czy tylko chłopcy są zaburzeni?
Powinienem mówić kolega lub koleżanka,
ale zaburzenia występują głównie u mężczyzn.
Wybaczcie.
Powinniście też zwracać uwagę
na traktowanie zwierząt.
Są dla nas miłe, więc i my powinniśmy.
Powiedzmy, że wasz kolega dokucza jakiemuś zwierzęciu.
W przykry sposób. Zwróćcie na to uwagę.
Słucham?
Mój brat rzuca kamieniami w psa.
Nieładnie, ale mam pytanie:
to duże czy małe kamienie?
Średnie.
Zachowanie, o którym mówię,
jest gwałtowne...
Nie chodzi tylko o dokuczanie zwierzętom,
ale i robienie im krzywdy. Łatwo to zauważyć,
bo zwierzęta dają nam znać, gdy coś je boli.
Jeśli zobaczycie coś takiego, powiedzcie nauczycielowi lub rodzicom.
Chodzi o to, by zaburzone dziecko
nie wyrosło na zaburzonego dorosłego,
który mógłby kiedyś zacząć dokuczać ludziom.
Kto chce zobaczyć odznakę?
To bardzo ważne dla uczniów,
że poświęcił im pan czas.
Było świetnie. To mądre dzieci.
Mają najlepsze wyniki w rejonie.
Możemy to rozszerzyć. Proszę dać znać.
Proszę uważać, trzymam pana za słowo. Dziękuję.
To ja dziękuję.
Panie Ford?
Jestem Janet Ebner. Uczę 4. klasę.
- Mogę na słówko? - Pewnie.
Nie przyszedłeś z pogadanką do nas,
ale słyszałam o zachowaniu, które wydaje się zaburzone.
A przynajmniej dziwne, ale ufam swojemu przeczuciu.
Od tego się zaczyna.
Nie jestem jedyna.
Inni nauczyciele się niepokoją,
kilkoro rodziców, członkowie rady szkoły.
Byliśmy nawet na policji.
O co chodzi?
Chodźmy do pokoju nauczycielskiego.
Dziękuję.
- Lubi łaskotać. - Kto?
Dyrektor Wade, Roger. Łaskocze dzieci.
- Gdzie? - W swoim gabinecie.
W którą część ciała?
W stopy.
Czasami są wysyłane do niego, gdy narozrabiają.
Wtedy to robi.
Za karę?
Chyba jako złagodzenie kary,
ale potem im płaci.
- Za co? - Drobniakami.
Dostają drobne, jeśli wytrzymają jego łaskotki.
To dziwne.
Absolutnie niestosowne.
Ktoś z nim o tym rozmawiał?
Rada szkoły, ale to nic nie dało.
Ktoś poszedł z tym na policję?
Ja, za namową rodziców.
Rodzice o to prosili?
Byłam u oficera Barra.
Powiedział, że się tym zajmą, zapisał coś.
Pięć miesięcy temu.
- Widziałaś protokół? - Nie, sprawa przycichła.
Może z nim pomówisz?
To nie w mojej gestii.
Przecież o tym właśnie mówiłeś.
W wydziale behawiorystyki
nie uznajemy łaskotania za dewiację.
Mówiłeś o zaburzeniach.
Nie jest to najwidoczniej prosta sprawa.
Musiałbym to zobaczyć albo poznać jego wersję.
- Masz dzieci? - Jeszcze nie.
Wyobraź sobie, że masz 7-letnią córkę.
I że dyrektor Wade kazał jej zdjąć buty i skarpetki, by ją połaskotać.
Nie bałbyś się, że kiedyś każe jej zdjąć coś innego?
Zadzwoń, proszę.
Gdzie byłaś? Martwiłem się.
Auto mi padło. Musiałam czekać, aż Patrick mnie odwiezie.
- Patrick? - Tak, z zajęć z psychologii.
To piwo było zimne.
- Wypij z lodem. - Ohyda.
Wstawię do zamrażalnika.
Pamiętasz, co było ostatnio?
Dobrze, tato.
Odebrałbym cię.
Ze szkoły? Nie masz po drodze.
Co się stało z autem?
Przegląd.
Zawiozłaś auto na przegląd?
Zapominałam dodać oleju.
Zatarłaś silnik?
Coś w tym guście.
Mechanicy już mi dopiekli. Ty nie musisz.
Chyba nie potrafię.
Tato przypominał mi o zmianie oleju.
Może go zastąpisz.
Niech Patrick to zrobi.
Głupek z ciebie.
Serio?
Czemu nie mogę być na ciebie zły?
Nie wiem.
Drobniaki za łaskotki.
To nie są niewinne żarty?
Nie. Raczej dziwne i ohydne.
Wara mu od stóp moich dzieci.
Wydaje się porządny. Jest świetnym dyrektorem.
Rozmawiał z nim kurator?
Nie wiem. Powinienem zapytać.
Kuzynce w 1. klasie nauczyciel dawał naklejkę
za szczypanie w policzek. Innym dziewczynkom też.
Po latach okazało się, że szczypał też w inne miejsca.
- Przyłapano go? - Nie.
Odkryła to, gdy koleżanki rozmawiały na zlocie absolwentów.
Małe dzieci się nie skarżą.
Sądzą, że dorosły ma rację, zwłaszcza w szkole.
Ciekawe, ile ich było.
Był nauczycielem przez 40 lat.
Nie wierzę, że to nie wyszło.
Krążyły plotki, ale był już na emeryturze.
Te skłonności się nasilają.
Jak u Brudosa i Rogera.
Jakby nie mogli się powstrzymać. Kieruje nimi wewnętrzny przymus.
Myślisz, że Roger przypomina Brudosa?
Obaj lubią stopy.
Wygląda na to, że nie tylko oni.
Znów lecę do Oregonu.
Na dziewięć rund z Tłuściochem Brudosem.
Posłuchaj,
jak trzeba będzie cię znów podwieźć,
zadzwoń.
Przepraszam.
- Tak? - Zna pan oficera Barra?
Gierki kadrowe. Takie kobiety lubią intrygi.
Wydawała się szczerze przejęta.
- Nie ma męża, o ile pamiętam. - Co to ma do rzeczy?
Rozpiera ją energia.
Rodzice też się martwią.
- Tak mówiła, ale nie byli u mnie. - Sprawdził to pan?
Nie ma ofiary. Nikt nie wniósł skargi.
Dotyka dzieci i płaci im za to.
Łaskocze je. To nie przestępstwo.
Nie mogę go za to aresztować.
Wyjaśniłem to pannie Ebner, ale agentowi FBI chyba nie muszę.
Chyba że umiecie przewidzieć przestępstwo.
Mogę zobaczyć protokół?
- Czemu to czytam? - Może to sprawdzimy?
Łaskotki?
Może to forma podofilii, jak u Brudosa.
To dyrektor szkoły, nienotowany.
Ludzie się martwią. Nikt im nie pomaga.
- Jedna nauczycielka. - Nie.
Gadałem z kuratorem.
Były skargi od innych członków rady.
Mamy stertę podań do rozpatrzenia.
Twoja nie maleje.
Przejrzałem je, do niczego.
Nie wezwiesz na rozmowę?
- To żółtodzioby. - Ty też nim byłeś.
Potrzebujemy kogoś do przepisywania.
Chodzi im o morderców seksualnych.
Nie mają nic do zaoferowania.
Powiedz to Wendy.
Może być?
NIE
Podwieźć cię jutro na lotnisko?
Wczoraj zdecydowałem, że zostaję.
- Co? - Nie lecę do Oregonu.
Mam rozmawiać z Brudosem sam?
Jeśli chcesz.
Zaczął się przed nami otwierać.
Dlatego nie lecę.
Zrobiłeś się wrażliwy?
- Nie chcę robić tego sam. - To nie rób.
- Mamy dość materiału. - To za mało.
- Wymyśliłem nową strategię. - To ją wypróbuj.
Naprawdę nie lecisz.
Naprawdę.
Pokażę mu, że jeden z nas nie jest wielką, jebaną ciotą.
Tak zrób.
- Coś nie tak? - Nie mogę domknąć.
Pokaż.
Dziękuję.
Umiem to i owo.
Jako jeden z nielicznych skazanych
mam dostęp do warsztatu majsterkowicza.
Serio?
Pod nadzorem mogę korzystać z nożyczek
i szydła.
Komisja powinna to wziąć pod uwagę.
I możemy nagrywać.
Dzisiaj
- chciałbym wrócić do... - Gdzie Bill?
- Nie mógł przyjechać. - Boi się mnie?
Nie.
Mamy w biurze rekrutację.
Świeże mięso?
Dokładnie.
Tęsknię za tobą, Bill.
Wróć, proszę.
Pomówmy o morderstwie drugiej dziewczyny, Jane Weber.
Zepsuło jej się auto, zatrzymałeś się.
- Tak, pomogłem jej. - W jaki sposób?
Pojechaliśmy do domu wezwać mechanika.
- Do twojego domu? - Tak.
- Wezwałeś go? - Nie zdążyłem.
Dlaczego?
Zainteresowały ją moje zdjęcia.
- Ona też chciała być modelką? - Tak.
Dziwny zbieg okoliczności.
Kobiety lubią, by poświęcać im uwagę.
Więc czy...
Zaprosiłem ją do garażu.
- Zrobiłem parę fotek. - Jakich?
Portretowych.
Dobrze. A potem...
Postanowiła pójść do domu.
I więcej jej nie widziałeś.
Nikt jej więcej nie widział.
Jej ciało znaleziono w rzece Willamette, obciążone skrzynią biegów.
Pochodziła z twojego auta.
Wiem.
Masz fajki?
To też była zmowa policji?
Skrzynia, zdjęcia, stopa... wszystko.
Ktoś zabił te dziewczyny.
Wiem. Mam na ten temat własną teorię.
Poważnie?
Podziel się.
Dziewczyny znikają.
W rzece pływają części ciał. Wkracza policja.
Zabójca orientuje się, że robi się gorąco i daje nogę.
Pewnie właśnie ćwiartuje laski w Seattle, Idaho albo Kanadzie.
Ale potrzebny im kozioł ofiarny.
Łapią mnie, bo kręcę się koło studentek. Nie jestem aniołem.
Przeszukują mój dom, znajdują buty,
uznają, że to ja.
Wszyscy są zadowoleni, prokurator zatrzymuje stołek.
Dziwny przypadek, że poznałeś akurat te dziewczyny.
Jego ofiary.
Niesamowity przypadek.
Sądzisz, że zaplanował te zbrodnie?
Może pierwsza napatoczyła się sama,
a potem mu się to spodobało.
Ciekawe.
Bo nie było zdjęć tej pierwszej, prawda?
Ale do pozostałych trzech się przygotował.
Myślisz, że jeszcze przed tą pierwszą
fantazjował o zamordowaniu kobiety?
Zdecydowanie.
O czym konkretnie?
Duszeniu, ćwiartowaniu, tym, co mi zarzucają.
Czyli te zbrodnie to realizacja myśli, które miał wcześniej,
może już od dawna.
Żeby to zrobić, trzeba się nagłówkować.
Musiał być zdeterminowany.
Mógł stracić kontrolę?
Może nad swoim prawdziwym życiem, ale w tym wymyślonym...
Mógł mieć poczucie władzy.
- Możliwe. - Czemu więc...
Na przykład...
Laurę Sullivan uderzono od tyłu.
Jane Weber uduszono od tyłu.
Czemu robił to w ten sposób?
Nie chciał, by na niego patrzyły.
Dlaczego?
Może nie kręciło go patrzenie, jak umierają.
Inaczej by je torturował.
Może chodziło o to, żeby je uciszyć.
Żeby mógł się z nimi pobawić?
Jak lalkami?
Na zdjęciach były w różnych pozach.
- Uprawiał z nimi seks? - Jasne.
Z niektórymi zabawiał się, zanim zginęły.
Kathy Schmidt została sfotografowana w cudzej bieliźnie.
Pewnie jej się podobała.
Porwano ją z parkingu podziemnego.
Skąd wiesz, że ją porwano?
Poszła z własnej woli?
Wiem, że kobiety, które poznaję...
Chcą być modelkami.
Myślisz, że Kathy Schmidt zgodziła się z nim pójść?
Nie wiedziała, że zostanie zamordowana?
Może coś przeczuwała.
Mógł jej w pewnym momencie powiedzieć,
że musi pozować mu do zdjęć, jeśli chce, by ją wypuścił.
Zgodziła się.
Mordercy też się to podobało?
Może pomyślał, że ma za swoje.
Takie są skutki, gdy chcesz być modelką?
Gdy chcesz, żeby na ciebie patrzyli.
Myślisz, że sprawca ucieszył się,
że odzyskał nieco panowania nad własnym życiem?
Zdecydowanie.
Pewnie się rozochocił.
Bo mu się to spodobało.
Właśnie.
Pewnie wszyscy mamy jakieś fantazje.
Pamiętam swoją pierwszą o dziewczynach.
Jaką?
Jaka była pierwsza fantazja?
Miałem dziewięć lub dziesięć lat.
W tunelu była kobieta. Sam ją tam uwięziłem.
Była białą postacią w ciemności.
Kazałem jej robić różne rzeczy.
Wtedy to nie miało związku z seksem.
Po prostu pamiętam ją,
jak błagała o litość.
Nadal fantazjujesz?
Nie.
Powiedz to komisji.
Dzień trzeci. Zaczął zeznawać.
Wiedzieliśmy, że kłamie,
ale mogło być różnie, bo wsparło go dwóch członków Ku Klux Klanu.
Po obiedzie czekałem na przesłuchanie.
Usiadłem za jego dziewczyną.
Położyłem rękę na oparciu jej ławki, pochyliłem się ku niej...
Wytrzeszczył oczy.
Zaczął się jąkać, rozkojarzył się
- i został skazany. - Niesamowite.
- Dostał 13 lat. - Wspaniale.
Świetnie opowiadasz.
Miło było cię poznać.
- Dzięki za przylot z Atlanty. - Ponoć pracujecie nad czymś dużym.
- Musiałem się przekonać. - Nie zawiodłeś się?
Przeszliście moje oczekiwania.
Mamy jeszcze kilku kandydatów. Niedługo damy znać.
Pozwól, że powtórzę, chciałbym do was dołączyć.
- My też. - Dziękuję.
Jest czarny.
Nic ci nie umknie.
To nasz najlepszy kandydat. Weźmy go.
Mamy na liście 80 badanych. 90 procent białych, najpewniej rasistów.
To znaczy nie?
Mógłby prowokować wypaczone odpowiedzi.
Czyli nie.
Tylko tego nie wpisuj. Nie możemy wyjść na rasistów.
- Nowy miał przepisywać. - Brudos był grzeczny?
Do rany przyłóż.
Powtórne wizyty mają znaczenie.
Zwierzyłeś mu się z walenia konia?
Nowy pracownik zacznie od spisywania,
ale szukamy kogoś doświadczonego,
byśmy mogli rozszerzyć zakres badań.
- Jeśli Bill będzie wymiękał. - Nie marudź.
Ilu przesłuchaliście?
Myślałam, że to cię nie obchodzi.
Patrzcie, są wszyscy. Wejdź.
To Greg Smith, jeden z kandydatów.
Pracował w terenie. Jest utalentowanym agentem.
Przygotowywałem się na prawo z jego ojcem.
Dajcie mu szansę.
Było ciemno. Widziałem tylko, jak ściska broń
i krzyczy: „Stać! Policja! Rzuć broń!”.
Pomyślałem, że zaraz mnie zastrzeli.
Wtedy Mike wrzasnął, że jestem agentem FBI.
Uratował mi życie.
Ja zamarłem, nie mogłem wydusić słowa.
Glina opuszcza strzelbę i ruszamy dalej za kierowcą.
Mike dorwał go i sprawił mu niezłe manto,
bo był nakręcony po tym, jak omal nie zginąłem.
Musiałem go odciągnąć.
Świetny partner.
Wyświadczyłeś mu przysługę. Na pewno jest wdzięczny.
Koledzy mówią mi „Ojcze” i przychodzą do mnie do spowiedzi.
Jesteś katolikiem?
Matka katoliczka, ojciec kwakier.
- Bez jaj. - Jak to możliwe?
Poczucia winy ani płatków nam nie zabraknie.
- Wierzący? - Tak, proszę pani.
- Doktor Carr. - Tak, pani doktor.
W dzieciństwie pociągała mnie teatralność kościoła.
Organy, kadzidło,
zmartwychwstający Jezus w Wielkanoc.
Wierzysz w to?
Jestem chrześcijaninem. Moja żona też.
Też katoliczka. Mamy dwie córeczki.
Próbujemy trochę zwolnić z dużą...
Dobro i zło.
- Wierzysz w te pojęcia? - Tak.
Czarno-białe myślenie może utrudniać
obiektywną ocenę naszych badanych.
Chcemy zrozumieć odcienie szarości.
Rozumiem, że świat jest złożony. Osąd zostawiam w domu.
Nasi badani dopuścili się niewyobrażalnych czynów.
- Czytałem parę waszych akt. - Czytanie to jedno.
Co innego rozmowa z gościem, który opowiada,
jak trudno wepchnąć fiuta w gardło swojej matki
po odcięciu jej głowy.
Dlaczego zgłosiłeś się do badań?
Przez córki.
Gdy słyszę o zaginięciach dziewcząt...
Może to banał, ale chcę uczynić świat bezpieczniejszym.
Jest bystry. Ma rodzinę i zna ryzyko.
Owinął cię sobie wokół palca.
- Udaje? - To kret Sheparda.
- Coś ty. - Serio.
Kiedy ostatnio Shepard tu był?
Sprawdza, czy nie szargamy dobrego imienia FBI.
Nie oszukuj się. Potrzebujemy go.
To porządny facet. Myślę, że jest szczery.
- To dobrze? - A okres próbny?
Sprawdzimy, czy spuścimy mu manto?
Co się dzieje?
Sprawdzam, ile zniesie.
- Co mu puściłeś? - Bittakera i Norrisa.
Chcesz się go pozbyć?
Ta sprawa z Rogerem Wadem...
- Z kim? - Dyrektorem podstawówki.
Od łaskotek?
Po rozmowie z kuratorem zebrała się rada.
- Chyba żartujesz. - Błagają nas o pomoc.
- Błagają? - Proszą.
Agencja Finansów nas ocenia, a ty gonisz za cieniem?
Greg zajmie się papierkami. Poświęćmy jeden dzień.
- Są istotne oznaki. - Nie wciągniesz mnie.
Po co ta wiedza? Nie stosujemy jej.
Staramy się ratować kobiety przed porwaniem i poćwiartowaniem,
a nie krzyżować belfra, który nic nie zrobił.
Jeszcze nie. Powinniśmy zapobiegać.
Pracujemy w FBI. To nie nasz cel.
Jeszcze nie.
I co?
Wciąż się na to piszesz?
Uczniowie nie skarżą się. Lubią taki kontakt.
Tak, ale jak mówił pan wcześniej,
rodzice powinni decydować...
Jesteśmy społecznością.
Chcę, by dzieci to wiedziały.
Przez ostatnie pięć lat
wyniki testów poprawiły się o 30 procent.
Nie dlatego, że jestem surowy,
zadaję dużo lekcji czy skracam przerwy.
Tylko dlatego, że stawiam na indywidualne podejście.
- Uczniowie są dla mnie ważni. - To jasne.
Mamy swoje zabawy, sporty,
projekty artystyczne, zajęcia grupowe.
Uczę szczęścia.
Po co dodatkowo jeszcze te łaskotki?
Podam przykład.
Pewien sześciolatek twierdził,
że skręcił kostkę na meczu i nie chciał iść na zajęcia.
Pielęgniarka wezwała mnie, bo nie było opuchlizny,
ale mówił, że go boli.
Nie chciałem zarzucać mu kłamstwa.
Pociągnąłem go za paluch.
Boli, jak ta świnka biegnie na targ?
A kiedy zostaje w domu? Uśmiecha się.
Mówi, że łaskocze. Więc połaskotałem go.
Roześmiał się.
Był wesoły i wrócił na lekcję.
- Dał mu pan też drobniaka? - Pewnie tak.
Żeby następnym razem kupił sobie...
- Co można dostać za pięć centów? - Gumę do żucia?
Właśnie.
Rozdmuchuje pan tę sprawę.
Musisz poćwiczyć przesłuchiwanie.
- Miałem być dla niego ostry? - Nie pobłażliwy.
Nie sądzisz, że świnki były dziwne?
Moje dzieci kochają tę rymowankę.
- Gdy ty ją recytujesz. - Łaskotki to łaskotki.
Może to tylko łaskotki, ale...
jeśli jest tu podtekst seksualny, Roger skrzętnie go ukrywa.
Gdy Kemper szedł na ostatnie badanie,
w bagażniku miał głowę 15-latki.
Miał ubaw, przekonując komisję,
że pokonał problemy psychiczne,
wiedząc, że ma trofeum.
Czy to nie skrajność?
Wiesz, o co chodzi.
Dobrze, że Janet w końcu coś zrobiła. Ktoś musiał.
Nie pochwala pani zachowania Rogera?
Łaskotanie zawsze wydawało mi się dziwne,
a rodzice przychodzili,
pytając, skąd ich dzieci mają drobne.
Jak długo to trwa?
Pracuję tu od dwóch lat.
Myślę, że to się zaczęło wcześniej.
Czemu rodzice nie skarżą się Rogerowi?
Zbywa ich, bagatelizuje sprawę, no i jest tu szychą.
Zgodziłam się spotkać i podzielić uwagami,
ale ufam, że się nie dowie.
- Zemściłby się? - Nie wiem.
To mała szkoła. Wszyscy wiedzą o łaskotaniu.
Jak dzieci na nie reagują?
Znoszą to.
Wiedzą, że dostaną zapłatę.
Uczniowie wracają z gabinetu,
chwaląc się, ile zarobili.
Co myślała pani o nim, zaczynając pracę?
Nie wiedząc o tym?
Że jest zarozumiały.
Przeniosłam się tu, bo słyszałam pochwały.
On o niczym innym nie mówi.
Lubi się przechwalać.
Nauczyciele powinni być cheerleaderkami.
Nie podoba mi się, jak traktuje dzieci.
- To znaczy? - Rozczula się nad nimi.
Rozczula?
Zawsze jest przemilusi i fajniusi.
Zrobi pani listę rodziców i nauczycieli,
którzy myślą podobnie?
Spotkamy się z wybranymi,
ale chcemy znać skalę problemu.
Coś nie tak?
Nie chcę polowania na czarownice. Nie jestem mściwa.
Chciałabym, by zrozumiał.
Uczniowie lubią Rogera.
Gdy przychodzi na lekcje, wiem, że będzie łatwiej.
Potrafi zmienić nastrój dzieci, wchodząc do klasy.
Słyszała pani o łaskotkach?
Oczywiście.
Uczniowie wracają od niego weseli.
Co pani o tym sądzi?
To wspaniałe.
Zmienia karę w zabawę
i w pozytywne przeżycie.
Lepiej nie można.
Były jakieś skargi rodziców?
Jak na razie są zachwyceni.
Z wyjątkiem podatków.
Dzięki naszej szkole to droga dzielnica.
Co pani sądzi o Janet Ebner?
Nie lubię obgadywać innych, ale jest wścibska.
A o pani Clark?
To zrzęda.
To wszystko.
- Dziękujemy. - Ja też.
- Miło było poznać. - Wzajemnie.
Wrócił od Steve'a, miał niebieski język.
Mama Steve'a nie częstuje słodyczami, więc spytałam go.
Okazało się, że poszli do sklepu bez pytania i kupili draże.
Jak to chłopcy.
Nie w tym rzecz.
Spieramy się, na ile powinniśmy pobłażać Jasonowi w tym wieku.
Wymigiwał się od odpowiedzi, skąd miał pieniądze.
Zadzwoniłam więc do mamy Steve'a, a ona pytała go o to samo.
Okazało się, że dostali je od Rogera.
Dyrektor dawał im pieniądze, nie mówiąc rodzicom.
Potem dowiedzieliśmy się, dlatego Jason nie chciał się przyznać,
że on i Steve pobili się...
Nie bili się, tylko ochlapywali błotem.
Bili się i trafili na dywanik do gabinetu Rogera.
Posadził ich obok siebie, kazał zdjąć buty i skarpetki
i zaczął łaskotać obu naraz.
Jason źle się z tym czuł?
Nie rozumiał, że to nie na miejscu.
Nie czuł się źle. Chłopcy się pogodzili.
Mają prawie dziesięć lat.
Nie są przedszkolakami.
No i te pieniądze.
- Byliście u Rogera? - Rozmawialiśmy z nim.
Wyszło, jakbyśmy to my byli zbokami.
Jak śmiemy odmawiać synkowi czułości, którą on mu okazuje?
Coś w tym guście. Poczułam się dziwnie.
Jak ktoś nie chce, żeby obcy...
Dorosły facet dotyka stóp dziecka.
Trzeba być w stanie mu tego zabronić.
Prosiliście, by przestał?
- Oczywiście. Powiedział... - Posłuchajcie.
„Zawarłem przymierze nie z wami, lecz z waszym synem”.
Użył słowa „przymierze”?
Jest wierzący?
- Nie wiem. - Dziwny wybór słowa.
Jak cała sprawa.
Co według was trzeba zrobić?
Myślałem o pozwie.
Chcemy chronić Jasona,
ale nie jesteśmy pewni.
Nie wydawał się skrzywdzony. Wręcz przeciwnie.
Sądziliśmy, że wy nam doradzicie, bo jesteśmy w kropce.
Nie wiemy co.
Im też to się nie podoba.
- Powinni mieć coś do powiedzenia. - Racja.
Czy coś się dzieje? Jest niebezpieczny?
Dzieciom to nie przeszkadza.
A jeśli któremuś zacznie? Brudos panował nad żądzami do czasu.
Potem nastąpiła eskalacja.
- Co, gdy napotka opór? - Czytałem o Brudosie.
- Miał kartotekę. - Są różni, ale jest też korelacja.
Roger tak jak Brudos nie może się powstrzymać.
Dając im drobne, zachęca ich do wizyt w gabinecie po „karę”.
- Poprośmy go. - Już próbowano.
To mu każmy. Jesteśmy z cholernego FBI.
Niech pani Lane przyjdzie rano przed zajęciami.
To jej pierwszy rok pracy i chyba nie radzi sobie z uczniami.
Możemy porozmawiać?
Zanotuj,
- że podpisałem... - Na osobności.
Dziękuję.
Po rozmowach z rodzicami i kadrą
radzimy, by przestał pan dotykać dzieci.
Radzicie mi?
To banalna czynność,
proszę sobie ją darować.
Nie jest banalna.
Nie róbcie ze mnie jakiegoś zboczeńca.
- Jesteśmy tu na prośbę kuratora. - Czyżby?
Kurator wysłał agentów FBI, by mi doradzili,
że mam przestać łaskotać dzieci?
Jestem dyrektorem od 15 lat.
Mam nieskazitelną opinię. Jak śmiecie?
Jak śmiecie oskarżać mnie o niestosowne zachowanie wobec uczniów?
Niektórym to nie odpowiada.
Panu.
Panu nie odpowiada. Dlaczego?
W Dniu Kariery kazał mi pan ocenzurować wykład.
Bał się pan, co pomyślą nauczyciele i uczniowie.
Zastosowałem się do pańskiej rady.
Teraz ja radzę panu posłuchać, co mówią nauczyciele i rada...
Tamtego dnia nie wiedział pan, co robi. I nadal nie wie.
„Dewiacja, tortury, okaleczanie”.
To pański świat, który wpędził pana w paranoję.
Nie moja szkoła.
Panie Wade,
mówię to panu dla pańskiego dobra.
Każdy wybiera między zaufaniem a obawą.
Jeśli będzie miał pan dzieci,
proszę dobrze się zastanowić, jak chce pan je wychować.
Postąpiliśmy słusznie?
To sprawa federalna?
W porządku?
Co robisz?
Uczę się.
Mogę wejść?
Muszę się uczyć.
- Musisz dać mi spokój. - Dam. Słowo.
Obiecaj na serio.
Co czytasz?
Człowiek w teatrze życia codziennego.
- Brzmi ciekawie. - Bo jest.
- O czym? - Przestań.
Obiecałeś. Muszę to skończyć.
Łatwiej się uczyć, gdy o tym mówisz.
Książka Ervinga Goffmana.
Twierdzi, że życie jest jak teatr.
Dostosowujemy się do ról, które gramy.
To znaczy?
Na przykład od dziewcząt oczekuje się,
by były miłe i się uśmiechały.
Kiedyś przez cały dzień nie uśmiechałam się. Było dziwnie.
Dlaczego? Nie uśmiechasz się często.
Mimo wszystko czułam się dziwnie, ludzie się niepokoili.
Obcy pytali mnie, czy wszystko gra.
- Chciałaś się uśmiechać? - Nie, odkąd uświadomiłam to sobie.
Według Goffmana nosimy maski, by zadowolić innych.
Jak ty garnitury.
Tylko nie to.
To mundur, którym wpasowujesz się w Quantico.
- Nie chcę się wpasować. - Wszyscy to robią.
To tłumaczy twoje hipisowanie.
Hipisowanie?
Bluzki, długie włosy, bransoletki, sandały.
Pomagają ci zasymilować się na uczelni.
To dokładnie to samo.
Co byś nosiła tak dla siebie?
Pewnie nic. A ty?
- Garnitur. - To smutne.
Ciekawe, czy dlatego Roger wszystkich dezorientuje.
Czynność zazwyczaj zarezerwowaną dla rodziny w domu
wykonuje w niewłaściwym środowisku.
To coś innego.
Nie mogę teraz rozmawiać.
Muszę skończyć moją pracę semestralną.
Organizujemy coś jutro wieczorem. Przyjdź, jak chcesz.
Zaciemnimy salę w budynku socjologii,
by wchodzić w interakcje z innymi, nie widząc ich.
Mój partner przygotowuje ankietę,
w której opisujesz, kogo się spotkało.
Twój partner?
Patrick.
Rozumiem.
Przydzielili was?
Oboje pracujemy nad książką Goffmana.
Macie wspólne zainteresowania.
Chyba tak.
Na to wygląda.
Nie uśmiechasz się w ramach eksperymentu czy...?
Nie, po prostu się nie uśmiecham.
Dzień dobry.
Dobry.
Shepard cię prosi.
W jakiej sprawie?
Wycieczki.
Skąd o niej wie?
Agencie Ford.
Kurator poprosił, bym przyjrzał się sprawie.
A ty na to: „To zadanie w sam raz dla FBI”.
- Widziałem związek z Brudosem... - Masz obsesję na punkcie stóp?
- Nie. - Innego związku nie widzę.
Rodzice i nauczyciele się martwili.
Znam tę historię.
Wpadliśmy na siebie w stołówce.
Nieważne, jak się dowiedziałem. Coś ty sobie myślał?
Sprawdzałem, czy nasze ustalenia z rozmów
można zastosować w życiu.
To nie zadanie FBI. Wkraczamy, gdy już dojdzie do zbrodni.
Z całym szacunkiem, pomogliśmy policji rozwiązać dwa morderstwa.
- Jako doradcy. - Przesłuchaliśmy podejrzanych.
- W sprawach faktycznych zbrodni. - Poświęciłem Wade’owi dzień.
Martwiłem się o dzieci. Posłuchałem intuicji.
Czego?
Od intuicji się zaczęło. I Kempera.
Beze mnie nie byłoby badania ani funduszy.
Pozjadałeś wszystkie rozumy i jesteś jak Superman?
Nie, ale powinienem móc...
Przewidzieć, czy ktoś może popełnić zbrodnię?
Masz się za policjanta myśli?
Dziękuję wam.
Agencie Smith, jako nowy,
lepiej nie kieruj się intuicją agenta Forda.
Niespodzianka. Dostałem ochrzan.
- Sam się prosiłeś. - Dzięki.
- Coś ty sobie myślał? - Nikt nie wie.
Zapytaj nas, nim znowu zrobisz coś takiego.
- Co? - Twoje zachowanie rzutuje na nas.
Badania nie mogą usprawiedliwiać twoich osobistych krucjat.
- Tak to postrzegasz? - Sama nie wiem.
Ne wiem, czemu uwziąłeś się na poważanego dyrektora
bez kartoteki.
Nie było cię tam.
Nawet Gregg to dostrzegł.
To złe zastosowanie pojęć, które ci wpajam.
One są tu nieważne.
Ona ma rację.
- A gdyby ktoś łaskotał Briana? - Nie wciągaj w to syna.
Nie facet z ulicy, ale autorytet,
dyrektor szkoły z dużym stażem.
Nie tylko łaskocze, ale płaci mu za to.
Nie posługuj się moją rodziną.
Prosisz, żeby przestał. Policja cię zbywa.
Brian będzie dostawał drobne za łaskotanie stóp
i Bóg wie co, a ty nic nie poradzisz.
Kazałbym mu trzymać łapy z dala od syna,
tak jak tobie, byś nie usprawiedliwiał nim
swego braku profesjonalizmu.
WITAMY W NIGDZIE
Słyszałem, że można wejść w świadomy sen i kupiłem tę książkę.
PRZYBYŁEŚ
Drzwi.
Przestańcie.
Zamknijcie drzwi.
Behawiorystyka.
- Dan Cobb ze Związku Nauczycielskiego. - Słucham.
Przepraszam, że tak z rana. Rada ma dziś zebranie,
by podjąć decyzję w sprawie Rogera Wade’a.
Jaką decyzję?
Rozważamy zwolnienie go.
Rozumiem.
Chcemy wiedzieć, czy to zgodne z twoim zaleceniem.
Nie wolno mi niczego zalecać.
Rozumiem.
Szczerze mówiąc, drepczemy w miejscu.
Obawiam się, że swój wewnętrzny przymus
usprawiedliwia jako świadomy wybór.
Sądzisz, że mógłby zrobić coś niestosownego?
Cóż...
Nie mogę wykluczyć, że jego zachowanie posunie się dalej.
Rozumiem.
Wygląda na to, że powinniśmy być ostrożni.
Rozumiem.
Dzięki za pomoc.
Napisy: Małgorzata Hickey